ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

“Ήταν κάποτε μια ομαδάρα…” Α’ μέρος Πανιώνιος 1970 – 1971 (Pics)

0

Ο Γιώργος Νάθενας εξιστορεί την πορεία του Πανιώνιου: ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑΡΑ………..(1ο μέρος: η μεγάλη πορεία του Πανιωνίου στο πρωτάθλημα 1970-71)

Ας ξεφύγουμε για λίγο από το άγχος και το στρες που μας προκαλεί η δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα της καρδιάς μας, η ΠΑΕ Πανιώνιος και ας κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, όχι για να ονειροπολήσουμε και να αναπολήσουμε απλά, αλλά για να μάθουν οι νεότεροι και να ξαναθυμηθούν οι παλαιότεροι, και όλοι μαζί να διδαχθούμε από την ιστορία αυτής της πολύ μεγάλης και ιστορικής ομάδας που έχουμε την τύχη (και κατ’ άλλους «ατυχία») να υποστηρίζουμε, τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης.

 

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε ένα αγαπημένο μας μότο, όταν αναφερόμαστε στον Πανιώνιο: «μέχρι να βρούμε ουρανό», δηλ. να αγγίξουμε την κορυφή. Πόσοι από τους νεότερους Πανιωνίους έχουν συνειδητοποιήσει όμως ότι πριν από 50 χρόνια ακριβώς, ξεκίνησε μια μαγική διετία (η διετία 1970-71), κατά την οποία η αγαπημένη μας ομάδα άγγιξε σχεδόν την κορυφή, αλλά δυστυχώς δεν την γεύτηκε, για κάποιες εξαγνιστικές κυρίως λεπτομέρειες, γιατί το σύστημα δύναμης του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν την άφησε αλλά και λόγω ατυχιών. Γυρίζουμε το ρολόι πίσω, 50 χρόνια….

Το 1970 στην Ελλάδα κυβερνάει η χούντα των συνταγματαρχών, οι πολιτικές ελευθερίες έχουν ανασταλεί και ο κόσμος προσπαθεί να διασκεδάσει, να εκφραστεί και να ξεσπάσει, κυρίως στα γήπεδα και τα μπουζούκια. Ήταν η εποχή που η ελληνική νεολαία αρχίζει δειλά δειλά να ανακαλύπτει και να ζει με κάποια χρονική υστέρηση τον απόηχο του Woodstock, της ροκ μουσικής και του Παρισινού Μάη του 1968, με όλες εκείνες τις δυσκολίες που υπήρχαν σε ένα ανελεύθερο καθεστώς, με απουσία ιντερνέτ, αυστηρό και αυταρχικό σχολείο και λογοκριμένη πληροφόρηση. Ήταν μια δύσκολη εποχή, με τις δίκες της ιδιαιτερότητες και οπωσδήποτε πολύ διαφορετική από την σημερινή.

 

Ο Πανιώνιος ήδη την προηγούμενη σαιζόν (1968-69), είχε κάνει μια πολύ μεγάλη πορεία στο πρωτάθλημα, ανατασσόμενος μόλις 4ος, πίσω από τους δυο μεγάλους (πρωταθλητή Παναθηναϊκό, δευτεραθλητή Ολυμπιακό και τον Άρη που είχε τερματίσει 3ος, μεγάλη ομάδα τότε και ο Άρης των Αλεξιάδη, Σπυρίδωνα, Ναλμπάντη και Χρηστίδη φυσικά (5ος ο ΠΑΟΚ και 6ηη πρώην πρωταθλήτρια ΑΕΚ !). Συγκεκριμένα ο Πανιώνιος τερμάτισε 4οςμε 77 βαθμούς (18 νίκες, 7 ισοπαλίες και 9 ήττες, σύστημα βαθμολόγησης 3-2-1), έχοντας αναδείξει και τον δεύτερο σκόρερ του πρωταθλήματος, τον μεγάλο διεθνή του σέντερ φορ Γιώργο Δέδε με 25 γκολ, πίσω από τον Γιώργο Σιδέρη (35 γκολ). Δεύτερος σκόρερ του Πανιωνίου τότε, είχε αναδειχθεί με 17 γκολ ο επίσης μεγάλος Θανάσης Ιντζόγλου, αυτός ο τόσο προικισμένος επιθετικός χαφ που διαθέταμε. Την ομάδα του Πανιωνίου, είχε αναλάβει ο φημισμένος Ούγγρος προπονητής Ντεπό Μπούντζακ, που κυριολεκτικά την αναμόρφωσε. Ο Πανιώνιος τότε είχε μια πολύ τεχνική ομάδα με πρωταγωνιστές αρκετούς διεθνείς ποδοσφαιριστές, στους οποίους ξεχώριζαν ιδιαίτερα οι Σκρέκης, Χάιτας, Θανάσης Ιντζόγλου, Δέδες και Αθανασούλας. Ταυτόχρονα ενισχύθηκε από ένα μεγάλο τότε ταλέντο από τον Ιωνικό, τον μικρό αδελφό του Θανάση Ιντζόγλου, Μπάμπη.

 

Το καλοκαίρι του 1969 λοιπόν, έκανα δύο μεγάλες μεταβάσεις στη ζωή μου: πήγα από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο (πετυχαίνοντας υστέρα από δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις στη Βαρβάκειο Πρότυπη Σχολή) και από πρώην οπαδός του Ολυμπιακού (είχα γεννηθεί και μεγαλώσει στην Δραπετσώνα του Πειραιά μέχρι τα 8 μου χρονιά), με την προτροπή του μεγάλου μου αδελφού, απεταξάμην το ΠΟΚ και επέλεξα να γίνω, για μια σειρά από λόγους που έχω ξαναγράψει, Πανιώνιος. Μια επιλογή που έμελλε να είναι η μόνη σταθερή επιλογή που με συνοδεύει έκτοτε στην ζωή μου, 50 χρονιά τώρα. Στη νέα σαιζόν, ο Πανιώνιος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στα Κύπελλα Ευρώπης και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων που ήταν ο πρόδρομος του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ-μετέπειτα Europa League. Παρακάλεσα τον πατέρα μου και πήγαμε να τον δούμε στο στάδιο της Νέας Σμύρνης που εγκαινίαζε τότε τον χλοοτάπητά του, εάν θυμάμαι καλά. Παίξαμε με την Χάνσα Ροστόκ της Ανατ. Γερμανίας και νικήσαμε με 2-0, επειδή όμως χάσαμε με 0-3 ΣΤΗ Γερμάνια, αποκλειστήκαμε τελικά. Ήταν όμως η πρώτη γεύση που πήρα ως νεόκοπος Πανιώνιος από την ομάδα μου και πανηγύρισα έξαλλα το πρώτο γκολ από τον Γιώργο Σπυρόπουλο (εάν αδικημένο ποιοτικό Πατρινό μεσοεπιθετικό που διαθέταμε και που έπαιζε στη ιδιά θέση με τον αναντικατάστατο Θανάση Ιντζόγλου) και βέβαια το 2ο γκολ από τον «συνήθη ύποπτο», Γιώργο Δέδε. Αξιοσημείωτο ήταν ότι εκείνη τη χρονιά (1969) ο Πανιώνιος, ήταν η μόνη ελληνική ομάδα που κατήγαγε νίκη σε ευρωπαϊκό Κύπελλο, κάτι που με έκανε να καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι στο σχολείο, οπού όλοι οι συμμαθητές μου τότε, ήσαν «αλλόθρησκοι» (αναμεσά τους ήταν και ο αδελφός του «Ζούγκλα», του μετέπειτα εμψυχωτή της κερκίδας μας Νίκου Ασλανίδη, ο οποίος αδελφός του όμως δεν ασχολείτο με ποδόσφαιρο).

Η χρονιά εκείνη ήταν μεταβατική, το συνήθιζε τότε αυτό ο Πανιώνιος, την μια χρονιά έκανε πολύ καλές πορείες και κατατάσσοταν στις πρώτες θέσεις και την επόμενη ήταν μέτριος και τερμάτιζε κοντά στην μέση. Όμως, σε καμμιά περίπτωση ούτε καθ’ υποψία δεν κινδύνευε. Καμμιά σχέση με τώρα, πραγματικά. Την περίοδο λοιπόν 1969-70, είδα μόνο 5 παιγνίδια από κοντά, στη Νέα Σμύρνη τις νίκες μας επί του ΟΦΗ 4-0, επί του Πανσερραϊκού 1-0, επί του Ολυμπιακού Λευκωσίας με 8-0 (5 γκολ ο Δέδες) και επί της Παναχαϊκής με 4-0, καθώς και τον εκτός έδρας αγώνα με τον Εθνικό στο Καραϊσκάκη (2-2), όπου ήμουν αντιμέτωπος με τον αδελφό μου, που ήταν τότε Εθνικός (από το 1976 όμως και μέχρι το τέλος της ζωής του, έγινε
Πανιώνιος φανατικός). Τερματίσαμε λοιπόν 9οι, ισοβαθμώντας όμως στην 8η θέση, με 66 βαθμούς, 11 νίκες, 10 ισοπαλίες και 13 ήττες και πρώτους σκορερς τον Δέδε (17 γκολ), τον Θανάση Ιντζόγλου (7 γκολ) και τους Χιώτη, Σπυρόπουλο με 4 γκολ.

Το καλοκαίρι, γίνεται αλλαγή τεχνικής ηγεσίας και η διοίκηση Σερέφογλου (?) φέρνει για προπονητή έναν πολύ καλό πρώην παίκτη και προπονητή της αγγλικής Σαουθάμπτον και των ΚΠΡ και Μπερμιγχαμ, ομάδων Α΄Εθνικης Αγγλίας τότε, τον Τζο Μαλλετ. Η ομάδα αποκτά τον δυνατό νεαρό σέντερ φορ Κ. Λαγό ως back up του Δέδε (νομίζω από Καλλιθέα), το νεαρό άσσο του Αστέρα Ζωγράφου και της Μικτής Αθηνών Βασίλη Μωραιτέλη και ανεβάζει στην πρώτη ομάδα από το Εφηβικό ένα νεαρό και πολύ ταλαντούχο λεπτεπίλεπτο αγόρι με μαλλί αφέλειες, μαθητή Γυμνάσιου ακόμα, για τον οποίο ο απερχόμενος προπονητής Μπούντζακ έλεγε τα καλυτέρα λογία, τον Θωμά Μαύρο.

Πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα είχαμε παίξει Κύπελλο με τον Αίαντα Σαλαμίνας και τον νικήσαμε δύσκολα με 2-1. Αυτό με μάγκωσε λίγο και στην πρεμιέρα του 12ουπρωταθληματος Α΄Εθνικης 1970-71, επειδή ήμουν σε εκδρομή με τους δικούς μου στην Πάτρα, είχα κρεμασμένο το τρανζιστορακι στο αυτί μου, ελπίζοντας να ακούσω καλά νέα από την Αθηνά. Τότε το ελληνικό ραδιόφωνο (Δεύτερο Πρόγραμμα του ΕΙΡ και ραδιοσταθμός Ενόπλων Δυνάμεων), συνήθιζαν να μεταδίδουν μόνο τους αγώνες των 3 «μεγάλων» του ΠΟΚ και κάθε 15 λεπτά περίπου εμβόλιμα ενημέρωναν πόσο ήταν το σκορ στα αλλά γήπεδα. Βέβαια εάν έμπαινε γκολ σε κάποιο γήπεδο, το ανακοίνωναν αμέσως, με γκραν γκινιολικο αργό σαδιστικό τρόπο μετάδοσης για να προκαλούν μεγαλύτερο σασπένς. Έτσι λοιπόν, μέσα στα σχρατς της ραδιοσυχνότητας των μεσαίων κυμάτων του Δευτέρου Προγράμματος, ακούω στα μέσα του πρώτου ημίχρονου ότι «στη Νέα Σμύρνη, η Προοδευτική δια του Νικολακάκου, ανοίγει το σκορ. Έτσι έχουμε Πανιώνιος-Προοδευτική 0-1». Κόλαφος στο αυτοκίνητο που βρισκόμουν, στο ύψος των Υψηλών Αλωνιών. Για κακή μου τύχη στο δεύτερο ημίχρονο δεν ακουγόταν καθόλου η αναμετάδοση πνιγμένη μέσα στα σχρατς και με πολύ χτυποκάρδι πήγα μετά την λήξη των αγώνων σ’ ένα ΠΡΟΠΟτζιδικο στην οδό Αγίου Νικολάου, οπού είδα να γραφεί ως τελικό αποτέλεσμα ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ 2-1 και ξέσπασα σε λυτρωτικούς πανηγυρισμούς. Είχαμε γυρίσει το παιγνίδι το τελευταίο 10λεπτο με δυο γκολ των αδελφών Ιντζόγλου. Αυτό ήταν…ο Πανιώνιος πηρέ μπρος και δεν σταμάτησε πάρα την αποφράδα ημέρα του δευτέρου γύρου με τον Εθνικό…

Υστέρα από το χουνέρι της βραχνής και αδύναμης αναμετάδοσης στην Πάτρα, επαναστάτησα στο σπίτι και έβαλα βέτο να με πηγαίνουν να βλέπουμε τα εντός έδρας παιγνίδια του Πανιωνίου. Υποσχέθηκα ως αντάλλαγμα ότι θα ήμουν άριστος μαθητής και τήρησα την υπόσχεση μου. Έτσι την επόμενη Κυριακή οπού και πάλι είμασταν γηπεδούχοι, ήμουν στον αγώνα με τον αδελφό και τον πατερά μου. Και είδαμε τον Πανιώνιο να καταπίνει ευκολά τον Φωστήρα με 2-0, με δυο γκολ των Χιώτη και Δέδε. Το νικηφόρο σερί του Πανιωνίου συνεχίστηκε με τον μεγάλο εκείνη την εποχή Άρη με 2-1 (πάλι Θ. Ιντζόγλου και το δεύτερο γκολ με σουτάρα ο Μωραιτέλη, ένας παίκτης – ερωτάς σκέτος. Απίστευτο αμυντικό χαφ, με έξοχη τεχνική κατάρτιση και φοβέρες μπροστινές μπαλιές, έβγαζε μονούς τους μπροστά τα βαριά πυροβολικά του Πανιωνίου, τότε Χιώτη, Δέδε, Ρούλη (Τριπκοβιτς), Λαγό και Θανάση Ιντζόγλου (ο Μαύρος έπαιξε βασικός, κυρίως στον δεύτερο γύρο, εκτός από κάποιες φορές σαν αλλαγή), ενώ από δεξιά, όλη την πλευρά την είχαν ο διεθνής Σκρεκης (ένα πολύ μοντέρνο δεξί μπακ με φοβέρες επελάσεις) και ο μεγάλος αρχηγός μας και μόνιμο μέλος της Εθνικής Ανδρών Στάθης Χάϊτας, ο ατσάλινος, χαλκέντερος άσσος μας, το μηχανάκι και η ψυχή του Πανιωνίου. Ό,τι και να πει κάνεις για τον αρχηγό, θα ναι λίγο. Σκέπαζε όλο το γήπεδο, απίστευτος μαχητής, αχρήστευε τους προσωπικούς του αντίπαλους (ακόμα και κοτζάμ Εουσεμπιο, τον Πορτογάλο υπερασσο του Μουντιάλ του 1966) και είχε κι αυτός άριστες πάσες και φοβερά σουτ από μακριά. Αριστερά ο Πανιώνιος είχε ένα φοβερό διεμβολιστη αριστερό μπακ, τον Βίκτωρα Θεοφιλοπουλο. Ταχύς, τεχνίτης, με έξοχα μοντέρνα τάκλιν και σέντρες. Μια ομάδα να την πιείς στο ποτήρι.

Για να μην τα πολυλογούμε, ο Πανιώνιος στον πρώτο γύρο και στο μεγαλύτερο διάστημα ήταν πρωτοπόρος στη βαθμολογία. Με την ΑΕΚ πότε στο κατόπι του και πότε να ισοβαθμεί ή να μας περνάει ένα πόντο, ο Πανιώνιος ήταν η αποκάλυψη του πρώτου γύρου. Ο Μάλλετ πηρέ τον πολύ τεχνικό Πανιώνιο του Μαγυάρου Ντέζο Μπόυντζακ και τον μεταμόρφωσε σε βρετανική ομάδα. Τρέξιμο πάνω-κάτω, αυτοματισμοί, υποταγή του ατομισμού στο ουσιαστικό ομαδικό ποδόσφαιρο, δυναμικότερο παιγνίδι από τους παίκτες, κυνήγι της ουσίας και των γκολ, της νίκης. Αξιοποίησε άριστα τα μεγάλα ονόματα του Πανιωνίου (Σκρεκη, Θεοφιλοπουλο, Χάιτα, Θανάση Ιντζόγλου, Δέδε), τους ραλίστες του (Χιώτη, Σπυρόπουλο, Παπασικα-ψυχαρα στην κυριολεξία), ενώ βελτίωσε τρομερά ή και ανέδειξε τα μεγάλα και πληθωρικά ταλέντα, τον Μπάμπη Ιντζογλου που μέστωσε τότε, τον άρχοντα Μωραιτέλη-παίκτη αποκάλυψη, αφού ήρθε από τον Αστέρα Ζωγράφου και έπαιξε βασικός και στα 34 παιγνίδια της καλύτερης πορείας του Πανιωνίου στην Α΄Εθνικης όλων των εποχών, τον δυναμικό και σκόρερ Κ. Λαγό και βέβαια τον 16χρονο –όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα – Θωμά Μαύρο, που έκανε έναν ονειρικό δεύτερο γύρο.

Στον πρώτο γύρο κάναμε 11 νίκες (2 εκτός έδρας), 3 ισοπαλίες (όλες εκτός έδρας με 2-2 με Περικό, Ηρακλή και Παναθηναϊκό) και 3 ήττες (εκτός με 1-3 από Ολυμπιακό και 0-1 από ΑΕΚ, με γκολ του Μιμή Παπαϊωάννου στην εκπνοή του αγώνα, με φοβερή κεφαλιά ψαράκι και 1-2 από Αιγάλεω στη Νέα Σμύρνη, το καλύτερο Αιγάλεω όλων των εποχών που τερμάτισε 4ος στη βαθμολογία, με Πουπάκη γκολκίπερ, Λυκουρίνο, Σταυρόπουλο κλπ.).

 

Θυμάμαι έντονα την μεγάλη μας νίκη με 3-1 επί του ΠΑΟΚ του Κούδα (με 2 γκολ έλαμψε ο Λαγός, το άλλο ο Θανάσης) και το αγωνιώδες 2-2 στη Λεωφόρο με τον Παναθηναϊκό που εκείνη τη χρονιά, έκανε την μεγάλη πορεία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών μέχρι τον τελικό στο Γουεμπλευ. Προηγήθηκε ο Πανιώνιος 0-1 με καντηλάκι του Δέδε, χάσαμε μια τρομερή ευκαιρία για το 0-2 τετ α τετ με τον Οικονομόπουλο, αυτοί κατάφεραν και ισοφάρισαν πριν τη λήξη του ημίχρονου σε 1-1, στις αρχές του β΄ημιχρονου το γυρίσαν σε 2-1 και ισοφαρίσαμε με πέναλτι του Θανάση (Ιντζογλου) σε 2-2. Όπως θα αντιληφθήκατε, ήμουν στο γήπεδο (πρώτη μου φορά στη Λεωφόρο, με δέος, μαζί με τον αδελφό μου και ένα φίλο του, στο πέταλο προς Αμπελοκήπους που είχε και Πανιωνίους, και είδα τη γκολ άρα του Δέδε από την πλευρά μου).

 

Το εκτός έδρας παιγνίδι με τον Εθνικό στο Καραϊσκάκη, είχε σαν αποκάλυψη τον φοβερό 16,5χρονο Θωμά Μαύρο. Αναστάτωσε την δεξιά πλευρά του ΕΘΝΙΚΟΥ κάνοντας πλάκα στον διεθνή δεξιό μπακ του Εθνικού Τάκη Ελευθεριάδη, έδωσε πάρε-βάλε ασσιστ στον Δέδε που πέτυχε 2 γκολ συν ένα γκολ του Κώστα Χιώτη, μεγάλη εκτός έδρας νίκη με 1-3. Στον αγώνα αυτό κατεβήκαμε με τον 7 χρονιά μεγαλύτερο αδελφό μου με τον ηλεκτρικό από τα Πατησιά που μέναμε πλέον και θυμάμαι την καζούρα που του είχα κάνει στην επιστροφή, επειδή ήταν Εθνικός τότε. Δεν μίλησε ο καημένος (Θεός σχωρεστον), όμως ήταν πολύ πικαρισμένος θυμάμαι.

 

Μετά είδα στη Νέα Σμύρνη δυο απανωτές τεσσάρες, 4-1 με τον Πανσερραϊκό, οπού ο μεγάλος Δέδες χόρευε μέσα στη βροχή και σκόραρε 4 φορές, το ένα γκολ με φοβερή κεφαλια-ψαρακι (μόνιμη σπεσιαλιτέ παλιότερα των Πανιωνίων, είχαν σκοράρει έτσι πολλές φορές ο Θανάσης Ιντζογλου, ο Μαύρος και παλιότερα, αποτι είχα ακούσει και ο Θανάσης Σαραβάκος. Η δεύτερη 4αρα είχε θύμα τον άτυχο ΟΦΗ, οπού σκόραρε και ο Γιώργος Σκρεκης, μαζί με Δέδε (2 γκολ) και Λαγό. Θυμάμαι σ αυτό το ματς, τι ωραία μύριζε ο αρωματικός καπνός από τα τσιμπούκια κάποιων συν οπαδών μου Πανιωνίων που κάθονταν διπλά, στην κερκίδα με το ρολόι (στη θέση της σημερινής 2). Θυμάμαι επίσης πως τότε, στα παιγνίδια της Νέας Σμύρνης, ο κόσμος δεν αγωνιούσε για το αν θα κερδίσει ο Πανιώνιος, αυτό το θεωρούσε σίγουρο στα εκτός ΠΟΚ παιγνίδια (κι ας μην ήταν πάντα), αυτό όμως που αναρωτιούνταν πάντα πριν από τα ματς ήταν «ποσά γκολ θα βάλει ο «φλώρος» σήμερα ?» (φλώρος ήταν το ψευδώνυμο που φωνάζαν τον Δέδε). Όλα φάνταζαν τόσο μαγικά στα ματιά μου τότε, ανακάλυπτα στο πλήρες μεγαλείο του τον μεγάλο και ιστορικό Πανιώνιο.

 

 

Στον δεύτερο γύρο συνεχίστηκε η προέλαση του Πανιωνίου, ο Δέδες τον είχε πάρει από το χέρι και σκόραρε κατά ριπές σερί γκολ (εκτός έδρας με Προοδευτική νίκη 0-1, με Φωστήρα νίκη με 1-2 και με Άρη 1-1) και στην 21η αγωνιστική υποδεχόμαστε την κορυφαία τότε επαρχιακή ομάδα, τον Περικό των Πουρπουτιδη, Καμπά, Λιαπη, Φουλιδη, Φελεκιδη κλπ Θυμάμαι την ενοχλητική βροχή και την λάσπη στην οποία είχε κολλήσει ο Πανιώνιος εκείνη τη μέρα, οι Πιερικοι είχαν κλείσει όλους τους διάδρομους και επωφελούμενοι του λασπώδους γηπέδου, κρατούσαν το 0-0, μέχρι που στα μέσα του δευτέρου ημίχρονου, έγινε μια φάση στο ύψος της περιοχής, ο μάγος Βασίλης Μωραιτέλης με την κουτάλα του (το αριστερό του πόδι σέρβιρε προς τον νεαρό Μαύρο και ο Θωμάς που δεν είχε συμπληρώσει ακόμα τα 17 του χρονιά, ξεπετάχτηκε και με ένα γυριστό σουτ έστειλε την μπάλα να αναπαυθεί στα δίχτυα του ανίκητου ως εκείνη τη στιγμή Πουρπουτιδη γράφοντας σε αποθέωση το Πανιωνιος-Πιερικος 1-0 που έμελλε να είναι το τελικό σκορ, που κρατούσε τον Πανιώνιο στην πρώτη θέση της κούρσας για τον τίτλο και ενώ η ΑΕΚ ερχόταν ξοπίσω μας. Ο Μαύρος από τότε είναι ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία των ελληνικών πρωταθλημάτων Α΄Εθνικης και όχι βέβαια ο Νίνης που έγραψαν κάποιοι αναποδογραφοι. Ήταν το πρώτο από τα 260 γκολ που πέτυχε στην Α΄Εθνικης, ακατάριπτο ρεκόρ για τον πρώτο αυτό σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα, παίκτη γέννημα-θρέμμα του Πανιωνίου. Εκείνο που θυμάμαι καλά από τον Θωμά Μαύρο εκείνο τον καιρό, ήταν πως θεωρείτο το μεγάλο πουλαιν του Πανιωνίου και του ιδίου του Μαλλετ προσωπικά, που τον κράταγε μετά τις προπονήσεις και του έκανε προσωπική προπόνηση ο ίδιος, να μάθει να κάνει σέντρες ακρίβειας μέσα στην περιοχή, να σουτάρει με τη μια δυνατά, να κάνει κεφαλιές, να κοντρολάρει κοκ. Είχα δει μια τέτοια προπόνηση μια φορά που περάσαμε από το γήπεδο με τον πατερά μου γυρίζοντας από επίσκεψη σε συγγενή μου που έμενε στην Αμφιθέα, ενώ μια άλλη φορά πάλι σε μια τέτοια επιστροφή από Αμφιθέα, μπήκα για λίγο στο γήπεδο και πέτυχα τον Θωμά να γυμνάζεται με βάρη και αλλά όργανα στον χώρο του σημερινού Member’s Club που ήταν τότε το γυμναστήριο του Πανιωνίου, εξοπλισμένο με όργανα που είχαν αγοραστεί με χρήματα του Αλέξανδρου Ωνάση, όπως έλεγαν. Έτσι έφτιαχνε ο Πανιώνιος τα μεγάλα αστέρια που ανέδειξε.

 

Η συνέχεια ήταν ένα νικηφόρο σερί του Πανιωνίου (με εξαίρεση τον αγώνα μας στην Τούμπα που χάσαμε καθαρά) που δυστυχώς διακόπηκε 5 αγωνιστικές πριν να λήξει το πρωτάθλημα. Ήταν στη ρεβάνς του αγώνα με τον Εθνικό, που είχαμε νικήσει με 3-1 στο Καραϊσκάκη, οπού είχα πικάρει πολύ άσχημα τον αδελφό μου. Πολλά έχουν λεχθεί γι’ αυτόν τον αγώνα, τα είχα ήδη ακούσει από ακριτομυθίες ενημερωμένων φίλαθλων στην κερκίδα, και πολλά χρονιά αργότερα από παλιούς παίκτες του Πανιωνίου και 3 παλαιούς ηγετικούς του παράγοντες, οι δυο δεν είναι πια στη ζωή, ο τρίτος μας διαβάζει αυτή τη στιγμή και αν θέλει μπορεί να συμπληρώσει. Εν ολίγοις, ο Εθνικός τότε ήταν πολύ ισχυρή ομάδα αλλά μπλαζέ. Ο Δημήτρης Καρελλας, ιδιοκτήτης της ομάδας και βιομήχανος, είχε προσπαθήσει να κάνει μεγάλο ευρωπαϊκό κλαμπ τον Εθνικό το 1958, προσπαθώντας να φέρει με ελεύθερη μεταγραφή τους φυγάδες από την Ουγγαρία τεράστιους άσσους της Πουσκας και Χιντεγκουτι (πριν πάνε σε Ρεάλ και Μπαρτσελόνα), αλλά το ΠΟΚ που ήλεγχε την ΕΠΟ, συνασπισμένο δεν τον άφησε, απαγορεύοντας τις μετάγραφες ξένων παικτών. Έκτοτε λοιπόν, το ενδιαφέρον του Καρελλας ήταν ο Εθνικός να παραμένει με άνεση στην Α΄Εθνικης και να κάνει εκπλήξεις εκτός έδρας, επωφελούμενος των ικανοτάτων και ταχύτατων επιθετικών του Τάκη Χατζηωάννογλου («Τσαφ») και του ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Μιχάλη Κρητικόπουλο, μετέπειτα άσσου του Ολυμπιακού. Συνήθως στους πρώτους γύρους ο Εθνικός έκανε καλές πορείες, μάζευε πόντους και στον δεύτερο έδινε τα παιγνίδια με το αζημίωτο. Από ότι λοιπόν έχει λεχθεί από επισημά χείλη των τότε παραγόντων του Πανιωνίου, αλλά πάντα παρασκηνιακά και ποτέ δημοσιά και επώνυμα, ο Εθνικός ήρθε και έπαιξε ένα παθιασμένο παιγνίδι, αν και αδιάφορος βαθμολογικά, και με φοβέρες αντεπιθέσεις του ασταμάτητου Χατζηωαννογλου προηγήθηκε στο σκορ και στο ημίχρονο ζήτησε ανταλλάγματα για να κάτσει να χάσει. Ο τότε πρόεδρος του Πανιωνίου αρνήθηκε και στο φινάλε το ρολόι του γηπέδου έγραφε ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΕΘΝΙΚΟΣ 0-3. Αποφράδα ημέρα, η μέρα που ουσιαστικά χάσαμε το πρωτάθλημα που εάν τότε κατακτούσαμε, η μοίρα της ομαλός θα ήταν διαφορετική, ο Αλέξανδρος Ωνάσης θα έμπαινε οπωσδήποτε στα ηνία της ομαλός πάρα την ξινίλα των παλιών παραγόντων και ίσως η ιστορία θα γραφόταν διαφορετικά. Δυστυχώς όμως τότε μας γύρισε την πλάτη.

 

Δεν ήταν κακός ο Πανιώνιος σ εκείνο το παιγνίδι, είχε, αν θυμάμαι καλά, 3 δοκάρια, αλλά ο Εθνικός ήρθε επι τούτου να μας κερδίσει, ίσως έχοντας υπόσχεση για πριμ και από την ΑΕΚ, γι αυτό φαίνεται πως παζάρεψε πιθανόν μια ρελάνς από τον Πανιώνιο (συνηθιζόταν αυτό εκείνους τους καιρούς, το είδαμε αλώστε 2 χρονιά αργότερα, όταν ο Γουλανδρής έδωσε πριμ στους παίκτες της Παναχαϊκής για να κάνουν εκείνο το φοβερό 5-3 επι του πρωτοπόρου ΠΑΟΚ μέσα στην Τούμπα με τον φοβερό Δαβουρλή, έτσι ώστε ο Ολυμπιακός να προσπεράσει τον ΠΑΟΚ και να βγει πρώτος το 1973). Το ίδιο λοιπόν έγινε και με τον Εθνικό στο ματς με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Απογοητευμένοι και επηρεασμένοι από το σοκ που υπέστησαν οι παίκτες μας έκαναν στο καπάκι μια ακόμη ήττα εκτός έδρας στις Σέρρες με 1-0 και η ΑΕΚ όχι μόνο προσπέρασε, αλλά απέκτησε και βαθμολογική διαφορά ασφάλειας.

 

Πλέον το ενδιαφέρον του Πανιωνίου περιορίστηκε στο να κρατήσει την δεύτερη θέση που μόνο αυτή τότε οδηγούσε στην πολυπόθητη έξοδο στην Ευρώπη, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (όπως επίσης μόνο ο πρωταθλητής έβγαινε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών – σήμερα Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά με ολότελα διαφορετική και πολύ πιο δύσκολη δομή αγώνων και αριθμό ομάδων σήμερα). Δέκα μέρες μετρά τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τον Ιούνιο του 1971 στο Γουεμπλευ (Αγιαξ-Παναθηναικος 2-0), έρχεται ο Παναθηναϊκός στη Νέα Σμύρνη, να παίξει τον εξ αναβολής αγώνα του με τον Πανιώνιο (τότε η χούντα με τον Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού Ασλανίδη, ανέβαλε τους αγώνες του Παναθηναϊκού πριν από τους Ευρωπαϊκούς του αγώνες, για να παίζει ξεκούραστος στην Ευρώπη). Με όλη του την ορμή και αναθαρρημενος και πεισμωμένος ο Πανιώνιος από τον κίνδυνο να χάσει τα αυγά και τα καλαθιά σε μια χρονιά στην οποία είχε κάνει την καλύτερη πορεία του στην Α΄Εθνικης από καταβολής της, έκανε μια χαψιά τον πολυδιαφημισμένο Παναθηναϊκό του Γουεμπλευ, νικώντας τον με 2-1, χάρη σε δυο σούταρες του ατσάλινου αρχηγού του και δήμιου του Παναθηναϊκού Στάθη Χάιτα. Οι Παναθηναϊκοί όλο έπεφταν κάτω στην περιοχή μας, εκβιάζοντας να πάρουν πέναλτι, αλλά ο διαιτητής (νομίζω ο Λάτσιος, δεν είμαι σίγουρος) δεν τους έκανε το χατίρι. Δεν είχε έρθει ακόμη η εποχή του Σπανέα, ίσως όμως να φοβόντουσαν και τον συνταγματάρχη των τεθωρακισμένων Κωνσταντόπουλο, εκ των κορυφαίων στελεχών της χούντας και βαμμένο Πανιώνιο, που θα τους έστελνε στη Γυάρο εάν τολμούσαν να μας αδικήσουν. Ο Παναθηναϊκός μείωσε λίγο πριν το τέλος με γκολ του Αριστείδη Καμάρα.

 

Και αφού ο Πανιώνιος πέρασε αέρα και τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο με νίκη 0-2 (και τα δυο ο ασταμάτητος Δέδες), υποδεχόμαστε στην αυλαία του πρωταθλήματος την ΑΕΚ, με μονόπλευρο ενδιαφέρον από την πλευρά του Πανιωνίου, που για να κατοχυρώσει την δεύτερη θέση, χρειαζόταν απλώς την ισοπαλία. Υπήρχε όμως έντονο ενδιαφέρον και όσον αφορά την μονομαχία Μιμή Παπαιωάννου-Γιωργου Δέδε που διεκδικούσαν την θέση του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος και του τρίτου σκόρερ των πρωταθλημάτων Ευρώπης που είχαν τελειώσει προ πολλού. Έπαθλο θα ήταν το χάλκινο παπούτσι της ΟΥΕΦΑ. Το παιγνίδι αυτό που ήταν αγχωτικό, μου έχει μείνει αξέχαστο. Έγινε βραδύ υπό το φως των προβολέων που είχαν τοποθετηθεί εκείνη την χρονιά στο γήπεδο του Πανιωνίου (είχαν εγκαινιαστεί στο φιλικό ματς με την αγγλική Ιησουΐτες). Η ΑΕΚ προηγείται 0-1 με γκολ του Μιμή Παπαϊωάννου, αλλά ο Πανιώνιος ισοφαρίζει με διαγώνια σέντρα σουτ του νεαρού Μαύρου που χτύπησε και στο πόδι του Ενορίτη αμυντικού Θεοδωρίδη. Η ΑΕΚ όμως αντεπιτίθεται και πάλι ο μεγάλος Μίμης Παπαϊωάννου κάνει το 1-2 υπερ. της ΑΕΚ φτάνοντας τον Γιώργο Δέδε στα 27 γκολ. Όλος ο Πανιώνιος ξεδιπλώνεται μπροστά για να ισοφαρίσει και κάπου στα μέσα του δευτέρου ημίχρονου, ο Μωραιτέλη βγάζει μπροστά τις δυο σαΐτες του Πανιωνίου, τον Δέδε και τον Μαύρο (ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΙΚΤΟΥΡΕΣ ΔΙΕΘΕΤΕ ΤΟΤΕ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ). Φεύγουν σαν βέλη, ο Μαύρος βγαίνει μονός του μπροστά στον Ενορίτη γκολκίπερ έτοιμος να πλασάρει και να κάνει το πολυπόθητο 2-2, όταν ο Δέδες του φωνάζει ζητώντας την μπάλα και εκείνος σε μια πράξη μεγαλείου Πανιώνιας Οικογένειας του γυρίζει την μπάλα και ο Γιωργαρος την πλασάρει στα δίχτυα μέσα σε αποθέωση από τα 2/3 του γηπέδου (το άλλο 1/3 ήσαν ΑΕΚτζηδες). Όλοι οι παίκτες του Πανιωνίου με τον Μαλλετ μια αγκαλιά αφού έτσι ο Πανιώνιος κατακτά την δεύτερη θέση και την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και παράλληλα ο Δέδες προσπερνά το Μιμή Παπαϊωάννου κατά ένα γκολ και φθάνει στα 28 γκολ, κατακτώντας την θέση του πρώτου σκόρερ Ελλάδος και του τρίτου σκόρερ στα πρωταθλήματα της Ευρώπης, με έπαθλο το χάλκινο παπούτσι. Σε λίγο ο διαιτητής θα σφυρίζει τη λήξη του αγώνα και όλο το γήπεδο θα ξεσπάσει σε πανηγυρισμούς, αφού οι μεν ΑΕΚτζηδες πανηγύριζαν την κατάκτηση του πρωταθλήματος, οι δε Πανιώνιοι την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα και την έξοδο στο νεογέννητο μόλις τότε Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων.

Ο Θωμάς Μαύρος στο βιβλίο του «Ποιος ποιος ποιος ? ο Μαύρος ο θεός» (2017) γραφεί επί λέξει τα εξής: «ο Πανιώνιος την περίοδο 1970-71 ήταν η καλύτερη ομάδα κι ας χάσαμε το πρωτάθλημα από την ΑΕΚ, μετά από δύο, τρία, ατυχή αποτελέσματα…» (σελίδα 67)

Χρονιά μετά, εγνώσθη ότι ένας πολύ μεγάλος παίκτης της ΑΕΚ μιλώντας σε ένα μεγάλο παίκτη του Πανιωνίου (όχι τον Μαύρο) που είχε πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ, του είπε off the record «καλά, εσείς δεν αγοράσατε κανένα αγώνα τότε στο πρωτάθλημα του 1970-71 ? γιατί εμείς με τον…(του ανέφερε ένα όνομα γνωστού παράγοντα της ΑΕΚ), είχαμε αγοράσει κάποια παιγνίδια εκτός έδρας» (του κατονόμασε από ότι λέγεται και ποια). Ο δικός μας του απάντησε «αστειεύεσαι ? εδώ δεν είχαν να πληρώσουν ούτε εμάς καλά καλά, ενώ αρνήθηκαν να ενδώσουν και στον Εθνικό και ήρθε και μας νίκησε με 3-0». Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω, ότι αυτά μου μεταφέρθηκαν από άτομο με το οποίο μίλησε αργότερα ο δικός μας άσσος που τότε είχε πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ, και τα αναφέρω με πασά επιφύλαξη, αφού ποτέ αυτά δεν είδαν το φως της δημοσιότητας και παρέμειναν ως ψίθυροι.

 

ΕΝ ΠΑΣΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΕΓΡΑΨΕ, πρωταθλήτρια 1970-71 ΑΕΚ, 2ος ο Πανιώνιος και 3οςκαι κατά-ιδρωμένος ο Παναθηναϊκός του Γουεμπλευ (4ο Αιγάλεω, 5οςΗρακλης, 6ος Απόλλων, 7ος Ολυμπιακός, 8ος ΠΑΟΚ, 9οςΕθνικός, 10ος Άρης κλπ).

Παραθέτω τους αγώνες, τους σκόρερ μας και τον αριθμό των θεατών, όπως τα είχα καταγράψει τότε σε σχολικό τετράδιο, κάνοντας στρογγυλεύσει προς τα πάνω σε τάξη μεγέθους 500αδας τον αριθμό των εισιτήριων πχ 2368 εισιτήρια το έγραφα ως 2500 συνεκτιμώντας προσκλήσεις και «φοράκια»

 

Α΄ΓΥΡΟΣ

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ 2-1 (Θ. Ιντζόγλου, Μπ. Ιντζόγλου) θεατές 4000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΦΩΣΤΗΡΑΣ 2-0 (Χιώτης, Δέδες) θεατές 4000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΑΡΗΣ 2-1 (Θ. Ιντζογλου, Μωραιτέλης) θεατές 8000

ΠΙΕΡΙΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 2-2 (Θ. Ιντζογλου 2) θεατές 2500

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΟΚ 3-1 (Λαγός 2, Θ. Ιντζογλου) θεατές 9000

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 2-1 (Δέδες) θεατές 35000

ΗΡΑΚΛΗΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 2-2 (Δέδες, Χάιτας) θεατές 18000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΑΠΟΛΛΩΝ 2-1 (Δέδες, Ρούλης Τριπκοβιτς) θεατές 13000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΒΕΡΟΙΑ 2-0 (Ρούλης Τριπκοβιτς, Χιώτης) θεατές 6000

ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 2-2 (Δέδες, Θαν. Ιντζογλου) θεατές 26000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΕΠΑ ΛΑΡΝΑΚΟΣ 4-1 (Χιώτης, Δέδες 2, Θ. Ιντζογλου) θεατές 5000

ΚΑΒΑΛΑ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 0-1 (Λαγός) θεατές 2000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΑΙΓΑΛΕΩ 1-2 (Χάιτας) θεατές 10000

ΕΘΝΙΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-3 (Χιώτης, Δέδες 2) θεατές 8000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΝΣΕΡΡΑΙΚΟΣ 4-1 (Δέδες 4) θεατές 9000

ΑΕΚ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-0 θεατές 30000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΟΦΗ 4-0 (Δέδες 2, Λαγός, Σκρέκης) 8000

Β΄ΓΥΡΟΣ

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 0-1 (Δέδες) θεατές 5000

ΦΩΣΤΗΡ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-2 (Δέδες 2) θεατές 15000 (στη Λεωφορο Αλεξανδρας)

ΑΡΗΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-1 (Δέδες) θεατές 16000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΙΕΡΙΚΟΣ 1-0 (Μαύρος) θεατές 3500

ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 3-1 (Λαγός) θεατές 25000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 1-1 (Μπ. Ιντζογλου) θεατές 20000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΗΡΑΚΛΗΣ 1-0 (Μωραιτέλης) θεατές 10000

ΑΠΟΛΛΩΝ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-1 (Δέδες) θεατές 10000

ΒΕΡΟΙΑ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 0-2 (Δέδες, Λαγός) θεατές 2500

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ 2-1 (Χάιτας 2) θεατές 20000 (ο αγωνας διεξηχθη εξ αναβολης, μετά τον αγώνα με τον Πανσερραικό)

ΕΠΑ Λάρνακος-Πανιώνιος 1-3 (Μπ. Ιντζογλου, Δέδες 2) θεατές 2000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΚΑΒΑΛΑ 3-1 (Θ. Ιντζογλου, Δέδες 2) θεατές 7000

ΑΙΓΑΛΕΩ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 0-1 (Μωραιτέλης) θεατές 12000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΕΘΝΙΚΟΣ 0-3 θεατές 6000

ΠΑΝΣΕΡΡΑΙΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-0 θεατές 3000

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΑΕΚ 2-2 (Μαύρος, Δέδες) θεατές 21000 (ο αγώνας διεξήχθη εξ αναβολής, μετρά τον αγώνα με τον ΟΦΗ)

ΟΦΗ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 0-2 (Δέδες 2) θεατές 3000

………………………………………………

Ο Πανιώνιος κατετάγη 2οςστην βαθμολογία του 12ου πρωταθλήματος Α΄Εθνικης 1970-71 με 21 νίκες (οι 8 εκτός έδρας) – 7 ισοπαλίες – 6 ήττες (οι 2 εντός έδρας) και τέρματα 61-34, σε πρωτάθλημα 18 ομάδων

Σκόρερς:

  1. Δέδες 28 γκολ (πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος, 3ος σκόρερ Ευρώπης, χάλκινο παπούτσι της ΟΥΕΦΑ)
  2. Θ. Ιντζογλου 8 γκολ
  3. Λαγός 6 γκολ
  4. Χάιτας 4 γκολ
  5. Χιώτης 4 γκολ
  6. Μπ. Ιντζογλου 3 γκολ
  7. Μωραιτέλης 3 γκολ
  8. Μαύρος 2 γκολ
  9. Ρούλης Τρίπκοβιτς 2 γκολ
  10. Σκρέκης 1 γκολ

Ο Πανιωνιος στο πρωτάθλημα 1970-71 χρησιμοποίησε τους εξής 25 παίκτες:

Τερματοφυλακες: Φίλης, Αρώνης, Σαραλιώτης

Αμυντικοι: Σκρέκης, Θεοφιλόπουλος, Παπασικας, Τσιρογιάννης, Ντουνιάς, Μπ. Ιντζογλου, Κυριαζής, Χριστοδούλου, Θεοδοσοπουλος

Μέσοι: Xάιτας, Καπαμαντζιάν, Θανάσης Ιντζογλου, Μωραιτέλης, Πανταζής, Παναγιωτιδης, Σπυρόπουλος

Επιθετικοι: Δέδες, Χιώτης, Ρούλης Τριπκοβιτς, Μαύρος, Λαγός, Νοδάρας

Τέλος 1ου μέρους

(στο 2ο μέρος: Από τον θρίαμβο επί της Ατλέτικο και την κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου, στην καταστροφή της Βουδαπέστης και στη μετέπειτα απαξίωση)

 

 

 

 

EKO Basket League: Ήφαιστος – Πανιώνιος Su Casa σε αριθμούς

Previous article

Εκτός έδρας δοκιμασία απέναντι στον Ήφαιστο Λήμνου

Next article
Login/Sign up