ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Πούλησα και την ψυχή μου στον διάβολο για εσένα…

0

Χθες το βράδυ πούλησα την ψυχή μου στον διάβολο. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, ούτε το είχα προγραμματίσει. Για την ακρίβεια δεν ήμουν καν σε διάθεση να πουλήσω σε κανέναν το οτιδήποτε. Και δεν συνέβη όπως γίνεται συνήθως στις ιστορίες. Δεν βρέθηκα σε κανένα σταυροδρόμι τα μεσάνυχτα, ούτε έπαιζα με πίνακες που καλούν πνεύματα.

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και προσπαθούσα να βάλω σε τάξη στο μυαλό μου μια ιστορία, όπου ένας τύπος πουλάει την ψυχή του στον διάβολο για να σώσει μια γυναίκα. Αυτή σώζεται, αλλά το τίμημα είναι ότι δεν τον θυμάται πλέον και επίσης αυτός ο τύπος πρέπει να παραδίδει κάθε γυναίκα που ερωτεύεται στον ίδιο τον διάβολο. Και όλα αυτά για να σώσει την πρώτη. Κάτι δεν μου κόλλαγε στην ιστορία και με είχε πιάσει και μια πείνα είναι η αλήθεια, οπότε η συγκέντρωση μου στον σκοπό είχε ελαττωθεί και είχε αρχίσει να αντικαθίσταται από την σκέψη ζουμερών μπέργκερ, με τσένταρ και μαρούλι τρυφερό που το χρώμα του πάει προς το άσπρο και όχι αυτό το τυποποιημένο το πράσινο, που το αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.

Και κάπου εκεί στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου, άκουσα τη φωνή μέσα στο σκοτάδι.

«Άκουσα ότι θέλεις να πουλήσεις την ψυχή σου στον διάβολο».

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να σκεφτώ ότι τελικά η ηχομόνωση της πολυκατοικίας είναι πολύ πιο άθλια από ότι νόμιζα. Οκ, είχα αποδεχθεί το γεγονός ότι οι τοίχοι ήταν σχεδόν χάρτινοι και δεν μπορούσα να τραγουδήσω με την ησυχία μου, χωρίς κάποιος γείτονας να μου φωνάξει «Θα σκάσεις επιτέλους ρε μαλάκα;», αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να φτάσουμε στο να ακούω μια φωνή έξω από το σπίτι να ακούγεται λες και είναι μέσα στο δωμάτιο που κοιμάμαι, υπήρχε μία μικρή απόσταση.

«Δεν είμαι σε άλλο σπίτι, είμαι στο δικό σου και για την ακρίβεια στέκομαι ακριβώς μπροστά στην πόρτα».

Η πρώτη μου αντίδραση στον άμεσο κίνδυνο, ήταν η συνηθισμένη μου σε τέτοιες περιπτώσεις. Έσφιξα το μαξιλάρι στο κεφάλι μου για μη βλέπω, σε μία τυπική συμπεριφορά που αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό του άλλου, αφού πάντα πίστευα ότι αν κάνω ότι κοιμάμαι το θέμα θα λήξει εκεί χωρίς πολλές κουβέντες. Και αυτό θα συνέβαινε. Θα πίστευε ότι κοιμάμαι και θα έφευγε.

«Μην αγχώνεσαι ρε παιδάκι μου δεν θα σε φάω. Μια κουβεντούλα θέλω απλά να κάνουμε. Καθαρά επιχειρηματική. Και βγάλε αυτό το μαξιλάρι από το κεφάλι σου, ξέρω ότι δεν κοιμάσαι».

Σκατά, σκέφτηκα. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τον τύπο που στεκόταν στην πόρτα μου. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Αν δεν ήταν ο διάβολος και ήταν ληστής;  Ή ακόμα χειρότερα ληστής με καλάζνικοφ, ή το μαχαίρι του Ράμπο ή μια μυγοσκοτώστρα; Δεν μπορούσα να βάλω το μυαλό μου σε εγρήγορση για να σκεφτεί κάτι γρήγορα, έτσι αντέδρασα σπασμωδικά. Με μια απότομη κίνηση πέταξα το μαξιλάρι προς τη μεριά που ακουγόταν η φωνή και φώναξα κάτι το οποίο δεν μπορώ να αποτυπώσω σε ολοκληρωμένη λέξη, γιατί πολύ απλά περιείχε πολλά σύμφωνα μαζεμένα.

«Στα αλήθεια πιστεύεις ότι μπορεί να με πετύχει ένα απλό μαξιλάρι;»

Προσπάθησα να προσαρμόσω τα μάτια μου στο σκοτάδι και να ξεχωρίσω τη φιγούρα του, αλλά τίποτα. Ο χώρος έμοιαζε άδειος.

«Δεν μπορείς να με δεις, γιατί δεν έχεις κάνει καμία συμφωνία μαζί μου. Ακόμα τουλάχιστον. Μπορείς όμως να με ακούσεις». Η φωνή του ήταν σταθερή στον τόνο της, καθαρή, αλλά έμοιαζε σαν να έρχεται από πηγάδι.

«Μήπως να πάρω το μηδέν, για να με ακούς καλύτερα;» είπε και ήταν προφανές ότι άκουγε τις σκέψεις μου. Έπρεπε οπότε να καθαρίσω εντελώς το κεφάλι μου και να μη προδίδω τίποτα από όσα σκέφτομαι. Μάταια όμως. Η πείνα επέστρεψε πιο έντονη από ποτέ και στο μυαλό μου σχηματίστηκαν εικόνες από δύο ζουμερά μπέργκερ.

Ένιωσα κάτι να ακουμπάει τα πόδια μου. Έμοιαζε με δίσκο! Έσκυψα μπροστά και τα είδα. Πάνω στο δίσκο ήταν τα δύο μπέργκερ. Ακριβώς όπως τα είχα φανταστεί. Γύρισα προς το μέρος που ακουγόταν η φωνή. «Έχεις την προσοχή μου διάολε, τώρα μπορούμε να συζητήσουμε» είπα και ταυτόχρονα δάγκωσα μια μεγάλη μπουκιά.

«Η συμφωνία μας θα είναι απλή. Εγώ σου δίνω όλα αυτά που φαντάζεσαι και εσύ απλά θα μου κάνεις μία αναφορά το μήνα που θα επικεντρώνεται στις εναλλαγές της ανθρώπινης συμπεριφοράς με βάση τις κοινωνικές και πολιτικές και αθλητικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα».

«Μόνο αυτό; Θες ένα κείμενο το μήνα και θα μου δίνεις όλα όσα θέλω και φαντάζομαι; Που είναι ο λάκος διάολε; Που είναι η φάβα; Και με την ψυχή μου τι θα γίνει, πρέπει να στην πουλήσω;». Την τελευταία φορά που είχα υπογράψει κάτι χωρίς να διαβάσω όλες τις σελίδες, ήταν για να βάλω δόσεις για έναν αποχυμωτή και μια τοστιέρα, παράλληλα υπέγραφα και την ένταξη μου στο σώμα πάταξης δανειοληπτών και έπρεπε κάθε μήνα να δέρνω τουλάχιστον δύο ανθρώπους, που είχαν καθυστερήσει πάνω από δύο δόσεις στις υποχρεώσεις τους. Συνήθως τις έτρωγα βέβαια, αλλά η ένταξη σου στο σώμα ήταν οριστική και δεν μπορούσες να αποχωρήσεις. Αυτή τη φορά όμως θα πρόσεχα τι υπέγραφα.

«Το θέμα με την ψυχή ναι. Λοιπόν, ισχύει. Αν δεν υπογράψεις, η ψυχή σου θα είναι ελεύθερη όταν πεθάνεις να περιφέρεται πάνω από λιβάδια και αγρούς και να χαζεύει τα ουράνια τόξα. Αν υπογράψεις όμως θα επιστρέψεις ως φάντασμα που θα στοιχειώνει και θα τρομοκρατεί».

«Μπορώ να επιλέξω ποιους θα στοιχειώνω και ποιος θα τρομοκρατώ;»

«Φυσικά».

«Που υπογράφω;». Ο διάολος έστειλε προς το μέρος μου ένα αιωρούμενο κιτρινισμένο χαρτί και μια βαριά πένα. Τα πήρα στα χέρια μου και έβαλα γρήγορα την υπογραφή μου. Όλα είχαν τελειώσει. «Θα τα ξαναπούμε στο τέλος του μήνα για την αναφορά» είπε και ένα ρεύμα κρύου αέρα γέμισε το δωμάτιο. Είχε φύγει.

Ξάπλωσα ξανά στο κρεβάτι μου. Ένιωσα το στομάχι μου βαρύ από τα μπέργερ. Αυτό σήμαινε ότι όλα αυτά ήταν αλήθεια. Είχε συμβεί, είχα πουλήσει την ψυχή μου στο διάβολο.

Η σκέψη μου αμέσως ταξίδεψε σε τι άλλο, στον μπασκετικό Πανιώνιο. Είχε τελειώσει η καραντίνα με τον κορωνοϊό, όλα είχαν έρθει στα φυσιολογικά τους επίπεδα και φαντασιώθηκα πως παίζαμε τελικό play off με τον Παναθηναϊκό μέσα στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Ήμουν έτοιμος να κοιμηθώ όταν ξαφνικά με μισοκλεισμένα μάτια βλέπω στην τηλεόραση (NOVASPORT 1) τον πρόεδρο του ερασιτέχνη Πανιώνιου να τον έχουν σηκώσει στους ώμους τους οι οπαδοί και φίλαθλοι του Πανιώνιου με την κούπα στα χέρια.

Τελικά την άλλη ημέρα έπρεπε να κάνω την αναφορά μου….

Ο πουλημένος την ψυχή του, Τσακίρης Λάμπρος μέχρι να βρούμε Ουρανό….

Καταγγελία ΝτιΆντρε Λίγκινς για την συμπεριφορά της ΚΑΕ Πανιώνιος

Previous article

Το κοινωνικό μήνυμα του ΠΣΑΠ για το “Μένουμε Σπίτι”

Next article
Login/Sign up