ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Όταν ο Δημητρός Δάλλας βροντοφωνούσε “Ο Πανιώνιος είναι ιδέα και οι ιδέες δεν πεθαίνουν…”

0

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στον ιστορικότερο αθλητικό σύλλογο στην Ελλάδα δράττομαι της ευκαιρίας και αναρτώ ένα κεφάλαιο από τον πατέρα της δημοσιογραφίας, συγγραφέα και πάνω απ’ όλα Πανιώνιο κ. Πέτρο Λινάρδο όπως το διατύπωσε στο ιστορικό του βιβλίο “Η Σμύρνη του Πανιώνιου” για τον Δημητρό Δάλλα.

Ας αναλογιστούμε όλοι φίλαθλοι, οπαδοί και διοικούντες το πως αυτός ο άνθρωπος με την δύναμη της ψυχής του και όλο του το είναι κατάφερε την επανένωση του Πανιώνιου στην Ελλάδα και να συνεχίσει την ιστορία του μέχρι και σήμερα…

Ας διαβάσουμε με πόση αγωνία, πόσο υπομονή, ένωσε αυτόν τον σύλλογο ξανά μετά από μια ολοκληρωτική καταστροφή από τα παράλια της Ιωνίας και ας αναλογιστούμε ΟΛΟΙ μαζί το πόσο ενωμένοι πρέπει να παραμείνουμε για αυτή την Ιδέα, αυτή την Ιστορία αυτό τον σύλλογο ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ.

Η οργανική ενσωμάτωση του προσφυγικού αθλητικού κόσμου στον εθνικό κορμό επέδρασε θετικότατα στην όλη ανάπτυξη του πανελλήνιου Αθλητισμού. Στη διάρκεια του μεσοπόλεμου σε όλα, σχεδόν, τα αγωνίσματα, ήταν εμφανής η παρουσία της πρώτης μικρασιατικής γενιάς, αυτών που γεννήθηκαν στις αξέχαστες πατρίδες.

Σαφείς προσδιορισμοί, οράματα νέων ανθρώπων, φιλτραρισμένα από τις προοδευτικές αντιλήψεις, μακρυά από κοινωνικό ελιτισμό. Μήνυμα σαφές για την κοινωνικοποίηση του Αθλητισμού. Μ’ αυτό το ισχυρότατο έρμα ήταν φυσικό. Ο μικρασιατικός ελληνισμός μεταφυτεύθηκε στον ευρύτατο ελλαδικό χώρο μαζί με τα όσα και τόσα δυναμικά συστατικά του να ριζοβολήσει και αθλητικά στην ελεύθερη πατρίδα.

Οι ιδέες και οι αρχές των μικρασιατικών φιλάθλων με επικεφαλής τους σμυρνιούς μεταφυτεύθηκε στο ελλαδικό χώμα με την πίκρα της προσφυγιάς, ενώ ήταν ακόμη χαίνουσες οι πληγές και η οδύνη του ξεριζωμού από τις προηγούμενες εστίες. Η επιταχυντική επίδραση στην ανάπτυξη του εθνικού αθλητισμού ήταν πολύ έντονη και καθοριστική στην περιπετειώδη και πολυκύμαντη δεκαετία 1923-1932.

Μέσα από την οδύνη της προσφυγιάς, μέσα από τις παράγκες, τα παραπήγματα, τις σκηνές, την αναζήτηση των αγνοουμένων, ακόμη και την περιφρόνηση από κάποιους “γραικύλους” για τους “Πρόσφυγκες”, ο Πανιώνιος υψώνει το λάβαρο του στην Αθήνα.

Ο Δάλλας όταν βροντοφωνούσε ότι ο Πανιώνιος είναι ιδέα και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ήξερε, πολύ καλά τι εννοούσε και το απέδειξε έμπρακτα. Την επόμενη της άφιξης του και της εγκατάστασης της οικογένειάς του, ήταν ο παππούς και η γιαγιά του γράφοντος Πέτρος και Αλεξάνδρα Σεϊζάνη, και η θυγατέρα τους και μητέρα του συγγραφέα Αναστασία (τα αδέρφια της αθλητές Ανδρέας και Μιχάλης Σεϊζάνης ήταν αιχμάλωτοι στα βάθη της Μικράς Ασίας) ο Δάλλας έψαξε στο χώρο του Σταδίου και σ’ όλους του πρόχειρους καταυλισμούς των προσφύγων να βρει “παιδιά του”. Τους αθλητές του (ταιριάζει, απόλυτα, το “ήσαν όλοι τους παιδιά μου”…)

Οι Σολωμονίδης  – Λωρέντης δίνουν μια ανάγλυφη, στη δραματικότητα αλλά και στη ψυχική ανάταση, εικόνα της εποχής, και αντί άλλου κειμένου τη μεταφέρουμε αυτούσια.

“Απομεινάρι κι ο “Πανιώνιος” της φλόγας και του μαχαιριού της Μικρασιατικής Καταστροφής, καταφεύγει κι αυτός στη φιλόξενη τούτη γωνία της Αττικής. Όσοι διασώθηκαν από τη διοίκησή του κι απ’ τους αθλητές του αντικρίζουν το δυσχερέστατο πρόβλημα της επιβίωσής των. Χωρίς στέγη και χωρίς κανένα υλικό εφόδιο και ο πρόεδρος του “Πανιώνιου” Δημητρός Δάλλας. Ο αρχηγός της Επαναστάσεως του 1922, στρατηγός Πλαστήρας, του προτείνει να τον στεγάσει σ’ επίτακτο διαμέρισμα της Λεωφόρου Κηφησίας (σήμερα βασιλίσσης Σοφίας). Ο Δάλλας δεν δέχεται την προσφορά και ζητά, ως χάρη, να του παραχωρηθεί μικρό δωμάτιο στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού σταδίου, απ’ όπου, αντικρύζοντας το στίβο, θ’ αντλεί θάρρος για μια ανασυγκρότηση στην Αθήνα του “Πανιώνιου”.

Το αίτημά του γίνεται δεκτό κι ο Δάλλας εγκαθίσταται -και θα παραμείνει ολόκληρο έτος- στο μικρό αυτό δωμάτιο. Από εκεί βροντοφωνεί πως ο “Πανιώνιος” δεν πέθανε, γιατί αποτελεί Ιδέα -την Αθλητική Ιδέα-, και οι Ιδέες είναι αθάνατες. Καλεί, όσους σώθηκαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, σε συναγερμό και τους παροτρύνει να εργασθούν όλοι για την αναγέννηση του “Πανιώνιου” και συνέχιση εδώ του λαμπρού του έργου.

Από τους πρώτους, που σπεύδουν να τον πλαισιώσουν είναι οι Αντώνιος Αθηνογένης, Στέλιος Σπεράντσας, Γεώργιος Σαριδάκης, Γεώργιος Κασσάρ, Στέφανος Αλευράς, Γεώργιος Αλευράς, Ιωάννης Ηλιάδης, Στάμος Σταμέλος, και που απαρτίζουν την πρώτη στην Αθήνα διοικούσα επιτροπή του συλλόγου.

Από τους αθλητές, πάλι, προσέρχονται, ευθύς αμέσως, οι Δημήτριος Καραμπάτης, Παναγιώτης Ρετέλλας, Στάθης Σημηριώτης, Άγγελος Πάρσαλης, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος, Δ. Ζαδές, Γ. Ζαμαριάς, Α. Σκιαδάς κ.α.

Οι λιγοστοί αυτοί ιεροφάντες της αθλητικής ιδέας, με ψυχικό σθένος, με αυτοπεποίθηση και απαράμιλλο ζήλο, επιδίδονται στην ανασυγκρότηση του “Πανιώνιου”. Θερμούς συμπαραστάτες βρίσκουν τις αθλητικές εδώ Αρχές, καθώς και τ’ αθηναϊκά αθλητικά σωματεία.

Δεν πέρασε παρά ελάχιστος χρόνος από τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ξεριζωμό του “Πανιώνιου” από τα ιωνικά εδάφη, και συνέρχονται τα διασωθέντα μέλη του σε γενική συνέλευση. Η συνέλευση ψηφίζει νέο κανονισμό του συλλόγου, προσαρμοσμένο πια προς τους νόμους της ελληνικής πολιτείας, και προβαίνει σ’ αρχαιρεσίες για την ανάδειξη τακτικού διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου. Το συμβούλιον αποτελέσθη από τους: Πρόεδρο Δημήτριο Δάλλα, αντιπροέδρους Αντώνιο Αθηνογένη, και Ιωάννη Ηλιάδη, γενικό γραμματέα Στέλιο Σπεράντσα, ταμία Στάμο Σταμέλο και μέλη Γ. Σαριδάκη, Σ. Μπαλόγλου, Ε. Γροσομανίδη, Στ Αλευρά, και Σοφοκλή Μάγνη. Ο τελευταίος, που ήταν τότε ταγματάρχης του ελληνικού στρατού, ανέλαβε δωρεάν τα καθήκοντα γυμναστού του συλλόγου”.

 

 

Διευκρινίσεις της ΕΠΟ για τις αδειοδοτήσεις

Previous article

Με το δεξί στην Β’ Φάση του Πόλο Νέων Ανδρών ο Πανιώνιος

Next article
Login/Sign up