Ο Πανιώνιος είσαι εσύ τώρα σε χρειάζεται δείξε πως είσαι δίπλα του

Ο Πανιώνιος εδώ και μερικούς μήνες περνά μια κρίση σε όλα τα επίπεδα τόσο διοικητικά όσο και αγωνιστικά αν δεν τον στηρίξουμε ΤΩΡΑ πότε θα τον στηρίξουμε στα εύκολα?

Η Πανιώνια διαφορετικότητα δεν είναι μόνο στις λέξεις είναι στην πράξη κανείς μας όταν έγινε ή όταν γεννήθηκε Πανιώνιος δεν του έταξαν ότι θα πάρουμε πρωταθλήματα ούτε ότι θα γίνουμε η υπερ-ομάδα.

Πανιώνιοι γίναμε και γουστάραμε γιατί γουστάραμε να πηγαίνουμε στο σχολείο, στη δουλειά, στο καφενείο και να λέμε κάτι αντίθετο με τη μάζα, ότι είμαστε Πανιώνιοι και καμαρώναμε όταν οι άλλοι μας κοίταζαν σαν τους «Γαλάτες» μέσα στην αρχαία Ρώμη.

Ο Πανιώνιος σε χρειάζεται απ’ όπου και αν βρίσκεσαι σε όποιο μέρος της Ελλάδος σε όποια χώρα του κόσμου. ΤΩΡΑ πρέπει να δείξεις ότι αξίζεις να είσαι Πανιώνιος, τώρα πρέπει να σταθείς δίπλα στην ομάδα ποδοσφαίρου, δίπλα στην ομάδα μπάσκετ, δίπλα στον ερασιτέχνη και να του δείξεις με την παρουσία σου το πόσο τον θέλεις εκεί που ανήκει τον Πανιώνιο.

Όλοι την Τρίτη με τον ΠΑΣ Γιάννινα αλλά και το Σάββατο με την ΑΕΚ πρέπει να δώσουμε το ΠΑΡΩΝ μέσα στην Νέα Σμύρνη. Να δείξουμε σε όλους ότι είμαστε για τον Πανιώνιο και για κανένα άλλο γιατί εμείς τον Πανιώνιο αγαπάμε και για τον Πανιώνιο ζούμε.

Τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα είμαστε ζωντανοί ας δώσουμε εμείς το φιλί της ζωής στην αγαπημένη μας ομάδα για να την δούμε όπως την βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια και χαιρόμαστε. Γιατί είμαστε όλοι Πανιώνιοι και αυτό αρκεί…..

Είμαι Πανιώνιος…
Γιατί τότε το 1966 εκεί είχε ο πατέρας μου πιο πολλούς φίλους.
Γιατί μου άρεσαν πολύ τα χρώματα της ομάδας.
Γιατί μου άρεσε που σε ένα δημοτικό 600 παιδιών ήμουν ο μόνος Πανιώνιος.
Γιατί μπορούσα να κάθομαι πίσω από το τέρμα και να μαζεύω τις μπάλες δίπλα στους αγαπημένους μου παίκτες.

Γιατί έμαθα ότι ήταν η πιο ιστορική ομάδα της Ελλάδας.
Γιατί οι ρίζες της ήταν από τη γενέτειρα των παππούδων μου.
Γιατί μεγαλώνοντας κατάλαβα τι αντιπροσώπευε αυτή η ομάδα.
Γιατί πάντα πήγαινε κόντρα στο κατεστημένο που τόσο σιχαινόμουν.
Γιατί όσο πιο πολύ πλήρωνε αυτή την κόντρα τόσο πιο πολύ τον αγαπούσα.
Γιατί όσες φορές κι αν τον λύγισαν γρήγορα ξανασηκώθηκε.
Γιατί έτσι έμαθα την έννοια της διαφορετικότητας.
Γιατί πολλοί από τους καλύτερους παίκτες της χώρας βγήκαν από αυτή την ομάδα.
Γιατί όσους κι αν μας έκλεβαν πάντα βγάζαμε καινούριους.
Γιατί δεν με νοιάζει αν θα τη δω να παίρνει ποτέ πρωτάθλημα.
Γιατί πάντα θα έχω ένα λόγο να γκρινιάζω.
Γιατί δεν υπάρχει άλλη ομάδα που να έχει εξέδρα με όνομα “υβριστικά”.
Γιατί ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν θα κερδίσεις ή θα χάσεις.
Γιατί το τελευταίο δεκάλεπτο κάθε αγώνα μας μοιάζει με βιβλίο του Στίβεν Κινγκ.
Γιατί μπορεί να τσακωθείς με το διπλανό σου στην εξέδρα απλά γιατί ένας παίκτης έδεσε στραβά τα κορδόνια του.

Γιατί όπου κι αν βρεις Πανιώνιο γίνεται αμέσως φίλος σου.
Γιατί θεωρούμε ότι μόνο εμείς έχουμε δικαίωμα να βρίζουμε τους παίκτες της ομάδας μας.
Γιατί αντίθετα με τους άλλους πιστεύουμε ότι η ομάδα μας είναι μεγάλη, ίσως γιατί πράγματι είναι.
Γιατί μόνο οι επιτυχίες της ομάδας μας είναι εκατό τα εκατό άξιες.
Γιατί μόνο εμείς έχουμε κάνει την “υπέρβαση” αυτοσκοπό χωρίς να τη θέλει ουσιαστικά κανένας.
Γιατί ποτέ κανείς από Πανιώνιος δεν θα γίνει άλλη ομάδα.
Γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε η μόνη ομάδα που θα έπαιζαν τζάμπα οι μεγαλύτεροι παίκτες του κόσμου.
Γιατί μόνο ο Πανιώνιος μπορεί να αντέξει την τρέλα μας και μόνο η τρέλα μας μπορεί να αντέξει τον Πανιώνιο.
Γιατί άσχετα με όλα τα άλλα, για εμάς η ομάδα, ο πρόεδρος και ο προπονητής θα είναι πάντα οι καλύτεροι.
Γιατί…γιατί…γιατί…

Γιατί πάνω από όλα Ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΑ… και οι ΙΔΕΕΣ δεν πεθαίνουν ποτέ.