Η νύχτα που ξενύχτησε και γλέντησε όσο ποτέ άλλοτε η Νέα Σμύρνη (Vid)

Πανιώνιος: Volleyball Summer Camp 2018
9 Ιουνίου 2018
Συνεχίζεται το ενδιαφέρον για Σπιριντόνοβιτς
10 Ιουνίου 2018
Σαν σήμερα το βράδυ η Νέα Σμύρνη και όχι μόνο γλέντησε όσο ποτέ άλλοτε την κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου Ελλάδος από τον Ιστορικό

Από το 1969 που όπως έχω ξαναπεί πως και γιατί, παράτησα την (χαλαρή) υποστήριξή μου στον Ολυμπιακό (εξ αιτίας της Πειραιώτικης μου προέλευσης, από Δραπετσώνα για την ακρίβεια) και επέλεξα να γίνω Πανιώνιος, ανταποκρινόμενος στην προτροπή του συχωρεμένου του αδελφού μου («Γιώργο, να πάψουμε να υποστηρίζουμε ομάδες του ΠΟΚ και να γίνουμε κάποια άλλη καλά αλλά αδικημένη ομάδα» μου είχε πει πάνω-κάτω), περίμενα την μεγάλη στιγμή να ζήσω με την ομάδα μου την κατάκτηση ενός τίτλου, πρωταθλήματος ή Κυπέλλου

Γράφει ο Γιώργος Νάθενας

Το 1971 φτάσαμε μια ανάσα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά για λόγους που έχω ξαναγράψει, τελικά περιοριστήκαμε στην δεύτερη θέση και την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την ίδια χρονιά κατακτήσαμε το Βαλκανικό Κύπελλο (2-1, 1-1 με Μπέσα Διρραχίου), αλλά δεν είχε την ίδια γλύκα με την κατάκτηση ενός ελληνικού τροπαίου. Τα αμέσως επόμενα χρόνια ο Πανιώνιος απώλεσε όλα τα μεγάλα του αστέρια (Δέδε, Χάιτα, Σκρέκη, Θεοφιλόπουλο, Θανάση και Μπάμπη Ιντζόγλου, Μαύρο κλπ) και είχε περιπέσει σε παρακμή. Για πρώτη φορά, από το 1975 και μετέπειτα άρχισε δειλά δειλά να κινδυνεύει με υποβιβασμό, κάτι αδιανόητο για μέχρι τότε.

Η σεζόν 1978-79 ξεκίνησε αρκετά επεισοδιακά με τον sui-generis Νταν Γεωργιάδη προπονητή στον πάγκο, που σύντομα αντικαταστάθηκε από τον βετεράνο προπονητή και πρώην άσσο της μεγάλης Δόξας Δράμας Πάνο Μάρκοβιτς. Στο πρωτάθλημα η απόδοση της ομάδος ήταν με μεταπτώσεις, αλλά στο Κύπελλο, από την άνοιξη και μετά, ξαφνικά η ομάδα πήρε τα πάνω της και άρχισε τα μεγάλα επιτεύγματα. Την περίοδο του Πάσχα 1979, πέταξε έξω από τον θεσμό τον φοβερό εκείνη την εποχή ΑΡΗ (που πιο πριν είχε αποκλείσει τον Παναθηναϊκό), επιτυγχάνοντας μια μεγάλη ανατροπή στη Νέα Σμύρνη με θρίαμβο 5-1, έναντι του 2-5 του πρώτου αγώνα στο Χαριλάου. Τότε μάλιστα, ευρισκόμενος στην κερκίδα πάνω από τα «υβριστικά», πρωτοφώναξα και έγινε σύνθημα το «ο ΑΡΗΣ θα πάρει το Κύπελλο παπάρι». Στη συνέχεια, με ηγέτη τον αείμνηστο και ασυγκράτητο Γιάννη Παθιακάκη, πετάξαμε έξω από τον θεσμό τον Ολυμπιακό (2-1, 2-3), με τον Καραβίτη να αστοχεί σε πέναλτι στο τελευταίο λεπτό.

Και στις 9 Ιουνίου 1979, φτάνουμε στον τελικό, έχοντας αντίπαλο την πρωταθλήτρια εκείνη τη χρονιά (και νταμπλούχο την προοηγούμενη) ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ γαλαξία αστεριών, όπου ξεχώριζαν οι Μαύρος, Μπάγεβιτς, Τάσος, Δομάζος, Νικολούδης, Λάκης Νικολάου, Αρδίζογλου και άλλοι ημίθεοι πραγματικοί. Απέναντί τους ένας ολότελα νέος Πανιώνιος, με γκολκήπερ τον λαστιχένιο Ζαφείρη Κάκκαρη, ακραία μπακ τα νεαρά αστέρια που είχαν έρθει από την Φθιώτιδα (Λαμία και Δομοκό) στον Πανιώνιο, τον Μάκη Ζαχαρόπουλο και τον Γιάννη Γραβάνη, σέντερ μπακ τους χαλκέντερους Εμβολιάδη και Χαλκίδη, στο κέντρο το νεαρό αστέρι από την Λιβαδειά Μπάμπη Σαϊπά και τους υπέρ άσσους Νόνι Λίμα και Γιάννη Παθιακάκη και στην επίθεση το μεγαλύτερο τότε νέο ταλέντο του ελληνικού ποδοσφαίρου Νίκο Αναστόπουλο και τους ταχύτατους διεμβολιστές Δημήτρη Μαυρίκη και Κώστα Βαλλίδη.
Κατάμεστο το Καραϊσκάκης με ελαφρά πλειοψηφία των οπαδών της ΑΕΚ αλλά και βροντερό παρών των οπαδών του Πανιώνιου, που καθόμασταν προς την πλευρά του πέταλου προς την Αθήνα. Δεν πρόλαβε να ξεκινήσει το ματς και η ΑΕΚ προηγήθηκε στο σκορ από συνδυασμό Δομάζου-Αρδίζογλου-Τάσου (οι δυο τελευταίοι με 2 κεφαλιές). Παγωμάρα στην κερκίδα μας. Με σφίγγει σαν θηλειά ο φόβος για συντριβή. Ο έμπειρος Πάνος Μάρκοβιτς σηκώνεται όρθιος και με χαρακτηριστικές κινήσεις κάνει νόημα στους παίκτες μας για ψυχραιμία και πάγωμα του παιγνιδιού. Στο α΄ ημίχρονο η ΑΕΚ ήταν ΑΕΚ. Παίζοντας έξυπνα όμως ο Πανιώνιος, καταφέρνει να κρατήσει το σκορ στα όρια του εύθραυστου 0-1.

Και έρχεται το β΄ ημίχρονο. Η αλεπού των πάγκων Πάνος Μάρκοβιτς, βάζει στον αγώνα τον μεγάλο ηγέτη εκείνης της ομάδας του Πανιώνιου (αν και στην δύση της καρριέρας του πλέον, τότε), τον Βασίλη Μωραϊτέλη, που για λόγους τακτικής ήθελε να προφυλάξει στο πρώτο ημίχρονο. Η ΑΕΚ ουσιαστικά ήταν σαν να μην ξαναμπήκε καν στον αγώνα. Και ο Πανιώνιος αρχίζει εκείνες τις φοβερές αντεπιθέσεις του, που σίγουρα ακόμα θα στοιχειώνουν τον Λάκη Στεργιούδα, τον Πέτρο Ραβούση, τον Λάκη Νικολάου και τους Μουσούρη και Τσάμη. Στο 51′ από δεξιά ο δαιμόνιος Αναστόπουλος κάνει ένα φοβερό σλάλομ από αυτά που μόνο αυτός ήξερε να κάνει και από πολύ δύσκολη θέση στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα και 15000 Πανιώνιους (τόσα εισιτήρια καταναλώσαμε) στους 7 ουρανούς. Πετάγομαι στον αέρα μαζί με τον αείμνηστο αδελφούλη μου (πάντα μαζί στα γήπεδα) και κυματίζω τη μεγάλη κυανέρυθρη σημαία που κρατούσα, φωνάζοντας ΓΚΟΟΟΟΟΟΛΛΛΛ με όση δύναμη είχαν τα πνευμόνια μου. Στη συνέχεια το παιγνίδι παίρνει άγρια ομορφιά, αλλά ο Πανιώνιος είναι πλέον κυρίαρχος. Κάπου στα μέσα του β΄ημιχρόνου, ο Νόνι Λίμα από κοντά γράφει μέσα σε αποθέωση το 2-1, καρποφορώντας τις κατά κύματα φοβερές επελάσεις του Πανιώνιου που στηριζόνταν στα ακραία μας μπακ, στις βαθιές μπαλιές του «κουτάλα» Μωραιτέλη και την εκρηκτική ταχύτητα των Αναστόπουλου, Μαυρίκη, Βαλλίδη.

Η ΑΕΚ στη συνέχεια ξυπνά από το ληθάργο και προσπαθεί να αντεπιτεθεί. Λίγο πριν το 80΄, σε μια τέτοια αντεπίθεση, ο Θωμάς Μαύρος, το μεγάλο ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων, βρίσκεται σε θέση βολής προ του Κάκκαρη, από εκεί που δεν»συγχωρεί» ποτέ, από εκεί που δεν έχανε ποτέ γκολ. Κλείνω τα μάτια μου ασυναίσθητα να μην βλέπω. Και αυτός στέλνει τη μπάλα ψηλά πάνω από τα δοκάρια, άουτ. Πολλά χρόνια αργότερα, σε συνάντησή μας τον ρώτησα, αν εκείνη τη στιγμή πέρασαν από το μυαλό του σαν ταινία όλα όσα είχε ζήσει από μικρό παιδί στον Πανιώνιο, με τον οποίο μεγάλωσε και έγινε ότι έγινε. Χαμήλωσε το βλέμμα, κοντοστάθηκε λίγο πριν απαντήσει και στο τέλος μου είπε, «όλα τα γκολ μπαίνουν και όλα τα γκολ χάνονται»..Μου πρόσθεσε δε αμέσως, «είχαμε υποτιμήσει τον Πανιώνιο. Νομίζαμε ότι πήραμε το Κύπελλο πριν καν βγούμε στον αγωνιστικό χώρο. Και τιμωρηθήκαμε». Αμέσως του απάντησα «τουλάχιστον έχασες από την πρώτη σου ομάδα». «Ναι, έτσι είναι, αυτό μετρίασε τη θλίψη μου» μου απάντησε…

Δεν θα πω πολλά για τη συνέχεια. Στο 81΄ ήρθε το τρίτο γκολ με έξυπνη λόμπα του Γιάννη Παθιακάκη και στο τέλος ο μεγάλος φωτεινός πίνακας του Σταδίου Καραϊσκάκης, έγραψε ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΑΕΚ 3-1, ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1979 ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ. Ακολούθησε μια άνευ προηγουμένου θριαμβευτική πορεία προς τη Νέα Σμύρνη και ενώ οδηγούσα το αμάξι του πατέρα μου με το ένα χέρι, με το άλλο κράταγα την σημαία του Πανιώνιου έξω από το ανοιγμένο παράθυρο του αυτοκινήτου. Στη Νέα Σμύρνη που ο δήμαρχος Μπάμπης Μπεχλιβανίδης είχε φωταγωγήσει, στήθηκε ένα αξέχαστο γλέντι που συμπεριλάμβανε θυμάμαι μέχρι σούβλισμα αρνιών. Οι προβολείς του γηπέδου άναψαν και εισβάλαμε στο χορτάρι για να πανηγυρίσουμε και όταν έφτασε η αποστολή, χύμηξα πάνω στον Αναστόπουλο και του φόρεσα στο λαιμό το κυανέρυθρο κασκόλ. Σκηνές συγκινητικές που τις θυμάμαι και ανατριχιάζω, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ήταν ο πρώτος μεγάλος τίτλος του Πανιώνιου….

Αφιερώνω αυτές τις γλυκιές αναμνήσεις μου στη μνήμη των τριών Γιάννηδων εκείνης της βραδιάς, που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή. Οι δυο πρωταγωνίστησαν στο χορτάρι, ο Γιάννης Γραβάνης και ο Γιάννης Παθιακάκης. Ο τρίτος ήταν δίπλα μου στην κερκίδα, ο αείμνηστος αδελφός μου, ο Γιάννης. Κατάφερα, από Εθνικός που ήταν, να τον κάνω Πανιώνιο 3 χρόνια νωρίτερα, και έγινε πιο φανατικός και από μένα. Όταν πηγαίνω σε αγώνα του Πανιώνιου στο ποδόσφαιρο η το μπάσκετ, τον νοιώθω και θα τον νοιώθω για πάντα δίπλα μου….

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: