Ένας Πανιώνιος «σκιά» του παλαιού του εαυτού

Γράφει ο Γιώργος Νάθενας

Την Κυριακή, ήταν ένας Πανιώνιος τραγικός, σκιά του παλαιού εαυτού του, ακόμη και στις παλιότερες άσχημες στιγμές του. Άψυχος, άνευρος, άτολμος, ανοργάνωτος, άμπαλλος, φρικτά προβλέψιμος, ένα θλιβερό συνοθύλευμα

Ξέραμε όλοι, πως με την βαριά αρνητική υποθήκη των -6 βαθμών, συν τον μειωμένο αριθμό ομάδων της φετινής Σούπερ Λιγκ, δεν μας δινόταν η πολυτέλεια και το περιθώριο για γκέλα σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι. Όμως πολύ χειρότερο από το αποτέλεσμα, ήταν η φρικτή και αποκαρδιωτική εικόνα της ομάδος. Δεν θα μασήσω τα λόγια μου γιατί αγαπώ και στηρίζω ενεργά τον Πανιώνιο, 50 χρόνια, στα 5/6 της ζωής μου δηλαδή…

Ας κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη και ας πούμε την αλήθεια. Αυτό είναι πρωτίστως έργο της διοίκησης και πολύ λιγότερο του ταλαίπωρου του Αποστόλη. Η ομάδα, έμεινε πια γυμνή, χωρίς μπαλαδόρους, χωρίς προσωπικότητες. Για να αποδώσουν κάποια νέα παιδιά, πιθανά ταλέντα, πρέπει να έχουν δίπλα τους κάποιους μπαλαδόρους, κάποιους έμπειρους παίκτες που να ξέρουν μπάλα, να τους εμπνεύσουν, να τους βοηθήσουν, να τους καθοδηγήσουν. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι οι Μαύροι, οι Αναστόπουλοι, οι Σαραβάκοι και οι εκατοντάδες άλλοι άσσοι που αναδείχτηκαν από την ομάδα μας κατά καιρούς, δεν έτυχαν αλλά πέτυχαν. Γιατί είχαν δίπλα τους κάποιες προσωπικότητες να στηριχτούν και «βγήκαν» με σωστό και οργανωμένο τρόπο…

Χθες είδαμε ένα απολύτως προβλέψιμο παιχνίδι από πλευράς Πανιωνίου, χωρίς πλάνο, χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Γιόμες από την άμυνα στην επίθεση, καμία ορθολογική οργάνωση παιχνιδιού, κανένας αυτοματισμός, καμία εκρηκτικότητα, καμία ανατρεπτική και απρόβλεπτη ενέργεια, καμία όμορφη δημιουργία. Με αυτό το πρόσωπο δεν μπορούμε να κερδίσουμε καμία ομάδα Ά΄Εθνικής αλλά και αρκετές της Β΄Εθνικής οφείλω να προσθέσω. Όσοι δεν το βλέπουν και συνεχίζουν να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, κάνουν κακό στην ομάδα, αντί καλό όπως νομίζουν.

Όλοι όσοι φωνάζουμε σήμερα, δεν το κάνουμε τυχαία, ούτε από διάθεση μίρλας και στείρας κριτικής. Βλέπουμε εδώ και 2 χρόνια, την πορεία συνεχούς αποσύνθεσης της ομάδος, της διαρκούς και συνεχούς και καίριας αποδυνάμωσης της, την βαθμιαία απαξίωση της. Έχουν φύγει δεκάδες πρωτοκλασάτοι παίκτες και όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί καθόλου η οικονομική κατάσταση της ΠΑΕ, αλλά ούτε και έχουν στοιχειωδώς αντικατασταθεί από ανάλογα ικανούς ή φερέλπιδες, ενώ ακόμα και κάποιοι νυν παίκτες μας για τους οποίους έχουν ακουστεί καλά λόγια ή στο παρελθόν έδωσαν ελπίδες, τώρα είναι εξαφανισμένοι. Ο Μαξίμοβιτς μπήκε πολύ αργά χθες στο παιχνίδι, ο Παπανικολάου κανείς δεν ξέρει γιατί δεν παίζει, ο Οικονομίδης το ίδιο. Ο Τσιλούλης φοβάμαι μήπως εξελιχθεί σε νέο Σπιριντόνοβιτς η Κειτά. Παίκτες αυτού του στυλ, αλλά με εγνωσμένο ταλέντο, θέλουν ειδική διαχείριση. Π ούσαι Λίνεν που ήξερες να κουλαντρίζεις τέτοιες καταστάσεις (πχ Τζεμπούρ)…

Η ομάδα πονάει στην άμυνα, στο κέντρο και στην επίθεση. Ο Κότνικ έπαιξε απροετοίμαστος από τον τραυματισμό του, αλλά και πάλι, παρά το πρώτο γκολ που ίσως φταίει, αν και η μπάλα αναπήδησε πριν από το πλονζόν του και τον πρόδωσε, σε αρκετές άλλες φάσεις μας έσωσε από ένα ταπεινωτικό τρίμπαλο. Τα περιθώρια για διορθωτικές αλλαγές και βελτιώσεις είναι ελάχιστα, καθόσον δεν υπάρχει πλέον χρόνος, ούτε δυνατότητα για σοβαρές μεταγραφές, αλλά σε κάθε περίπτωση υπάρχουν και πρέπει άμεσα να εξαντληθούν. Κοινώς το τεχνικό τιμ να δώσει τα ρέστα του και εάν δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση και να δώσει όραμα, τότε η αλλαγή του καθίσταται μονόδρομος. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος όλων των εποχών, καθόσον έχουμε ομάδα πολύ πιο αδύναμη ακόμη και από τις ομάδες που είχαμε στους 2 υποβιβασμούς μας.

Όσο για την διοίκηση, τα έχουμε ξαναπεί και δεν ξέρω αν ωφελεί να τα επαναλαμβάνουμε συνέχεια, αλλά δεν παύουν να ισχύουν. Ήταν υποτίθεται διοίκηση ειδικού σκοπού όταν ανέλαβαν, όταν λοιπόν πριν από 2 χρόνια, κατά δική τους δήλωση είχαν φτάσει κοντά σε αυτό τον στόχο που είχαν της οικονομικής εξυγίανσης και η ομάδα ήταν σε ένα limit up (περίοδος Μιλόγεβιτς), έπρεπε να «κάνουν το σκατό τους παξιμάδι» να δώσουν την ομάδα σε κάποιον επενδυτή που τότε μπορούσε ίσως να βρεθεί (είτε με ανάληψη πλειοψηφικού πακέτου μετοχών, είτε ως συμπαίκτης). Όμως βοά η πιάτσα, ότι εκ προοιμίου κανείς δεν μπήκε σε μια τέτοια διαδικασία να σκεφτεί να κάνει πρόταση να αναλάβει την ομάδα, αφού εντέχνως πλην σαφώς είχε περαστεί το μήνυμα ότι «μην εγγίζετε την ΠΑΕ Πανιώνιος, εδώ είναι προτεκτοράτο του μεγάλου λιμανιού». Το χειρότερο που κατάφερε τα τελευταία 2 χρόνια αυτή η διοίκηση (είτε με ψυχρή επιλογή της, είτε εξωθούμενη εκ των πραγμάτων), βρυκολακιάζοντας από αυτής της πλευράς εφιαλτικές μνήμες πρόσφατων εποχών Γκλεζάκου και Τσάβαλου, είναι να αφαιρέσει από τον Πανιώνιο το ηθικό πλεονέκτημα που ήταν η μεγάλη του προίκα, με την οποία εμποτίστηκαν γενιές και γενιές οπαδών του, από την δική μου του 1970, μέχρι τις μεταγενέστερες των Πανθήρων, των Ιώνων και όλων των υπολοίπων. Η ολέθρια σχέση επιρροής με την ΠΑΕ του
λιμανιού, αμαυρώνει την εικόνα και την υστεροφημία του συλλόγου μας και απομακρύνει και τους τελευταίους πιστούς οπαδούς μας ή τους βυθίζει στην απογοήτευση. Άλλωστε και η διοίκηση δείχνει έκδηλα ότι θέλει να αγνοεί τον παλμό και την θέληση των φιλάθλων της ομάδος μας και δεν μπαίνει καν στον κόπο να τους ενημερώσει με ειλικρίνεια για την κατάσταση της ΠΑΕ, τους στόχους και τα περιθώρια που υπάρχουν….

Σε αυτή την σημερινή διοίκηση της ΠΑΕ όμως, υπάρχουν ακόμα κάποιοι εγνωσμένοι Πανιώνιοι που στο παρελθόν διακινδύνευσαν ακόμη και την σωματική τους ακεραιότητα γι αυτόν και παρά την σκληρή κριτική που αναγκαζόμαστε σήμερα πλέον να κάνουμε για τα έργα και ημέρες της, θέλουμε να ελπίζουμε ότι η καρδιά τους εξακολουθεί να κτυπάει κυανέρυθρα και κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα πουν το «ως εδώ»…

Υ.Γ. Την μεθεπόμενη εβδομάδα με την Α.Ε.Λάρισα, ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, να πάρουμε εμείς από την κερκίδα τη νίκη εκβιαστικά με τις φωνές μας.